Meglio fortunato che ricco, czyli magiczne 3 ...
Meglio fortunato che ricco, czyli magiczne 3 tygodnie
Nie mogę zliczyć przykładów, które dowodzą tego, jak ogromnymi szczęściarami jesteśmy. Nasze szczęście rozpoczęło się właściwie w momencie wyjazdu i nie opuściło nas do samego końca. Po troszę wierzę, że to po prostu ludzie są tacy dobrzy i bezinteresowni, a nie my takie szczęściary, ale gdy komukolwiek opowiadam o naszych przygodach i przypadkach, kręci z niedowierzaniem głową i mówi, że nam się niezwykle szczęściło. Kto wie!
Warto gdzieś wyskoczyć!
Sam wyjazd do Turcji był miłą, nieplanowaną niespodzianką, a my postanowiłyśmy poszerzyć go jeszcze o zwiedzanie Rzymu. W ten oto sposób zostało zainicjowane podróżowanie autostopem po Italii. Za wyjątkiem incydentu z pewnym polskim tirowcem, byłyśmy pozytywnie zaskoczone przychylnością kierowców. Ostatni z nich zawiózł nas do samego centrum, ponieważ miał trochę wolnego czasu. Podczas dalszego podróżowania odkryłyśmy, że ludzie lubią jeździć dalej niż muszą, gdy tylko ktoś da im szansę i mają odrobinę wolnego czasu. Niestety nie udało nam się znaleźć noclegu w stolicy, a przechowalnia bagażu okazała się po prostu złodziejem pieniędzy. Gdy o 20 na poważnie rozważałyśmy podróż na lotnisko i przesiedzenie tam kolejnych 20 godzin, bo z bagażem nie da się chodzić, a spać nie ma gdzie, zadzwonił do nas wybawiciel o imieniu Francesco. Francesco powinien nosić imię Angelo, bo okazał się naszym aniołem. Pomimo tego, że był zmęczony, w przeciągu kilku godzin pokazał nam wszystkie najważniejsze miejsca w Rzymie (zwiedzanie skończone po północy), a dodatkowo przenocował nas na swojej szerokiej i wygodniutkiej kanapie! Do tej pory nie mam pojęcia jak mogę mu to wszystko wynagrodzić.
Turcja Tydzień spędzony na projekcie w Edremicie pokazał mi, że nieważne skąd jesteśmy, wszyscy jesteśmy niezwykle ciekawymi ludźmi, pełnymi ciepła, chęci zabawy, poznawania świata. Wspólne zadania pozwoliły nam się lepiej poznać i nie przeszkadzała w tym nawet bariera językowa, częściowo eliminowana przez choć minimalną znajomość angielskiego. Niesamowite, że można wyjechać na drugi koniec Europy i porozumieć się z ludźmi z 4 różnych krajów. W pamięci pozostała mi wyprawa do tureckiej wioski, gdzie tańcowaliśmy weselny taniec przy tradycyjnej muzyce tureckiej przerobionej na techno, a wszystkiemu przyglądało się starostwo wsi, wieczory spędzone na wcinaniu fistaszków i słonecznika, tajemniczy kokorecz, raky oraz prawda czy wyzwanie.
W niedzielne południe powróciłyśmy do wietrznej Perugii, a już w poniedziałkowy poranek stałyśmy z karteczką Arezzo na wylotówce. Naszym celem było poznanie ponoć najpiękniejszego regionu Włoch Toskanii jak najmniejszym kosztem. A więc podróżowanie i spanie za darmo w Arezzo, Florencji, Pizie i Sienie, jedyny koszt to jedzenie! Udało się!
Drugi przypadek, choć nie jest tak wesoły, ale zapadł mi w pamięci, przez to jak mnie wymęczył. Otóż zatrzymało się dwóch Kosowarów. Po raz pierwszy miałam prawdziwą satysfakcję z tego, że w wakacje byłam w Kosowie, bo zdobyłam sobie u nich dodatkowe punkty, co akurat tu było ważne. Konwersacja z nimi była niezwykle trudna, bo pomimo że mieszkają w tym kraju od 16 lat, to nienawidzą oni Włoch, Włochów, Toskanii i wszystkiego co z tym wszystkim związane. Zważywszy na to, że nie był to typ ludzi, z którymi należy dyskutować, wszystkiemu przytakiwałam. Panowie postanowili pojechać z nami dodatkowe 80 km i dowieźć nas prosto do domu. Trudna rozmowa przedłużyła się jeszcze o wspólną kawę. Odetchnęłam z ulgą, gdy wreszcie się rozstaliśmy.
Darmowy nocleg umożliwił nam oczywiście Couch Surfing i znajomości we Florencji. W Arezzo miałyśmy okazję skosztować hiszpańsko-argentyńskiej kuchni i poczytać cytaty z lodówki, w Pizie posłuchać grających i śpiewających studentów, wcinających pizzę, a w Sienie skosztować Limoncello i rzymskiej pasty.
