Drei Baben kudły farben 15.08.2009

Kobieta to jest taka dziwna stwora, która zmienną jest. Co w praktyce oznacza, że czasem znienacka zechce sobie zmienić aparycję. Między innymi, ale resztą (dietą, samochodem, zawodem, gustem, mężem czy adresem) chwilowo się nie zajmujemy. A to ostrzyże taka uwłosienie głowowe w nieprzewidziany sposób, a to nogi odkryje po szyję a dekolt po pępek, a to wręcz przeciwnie, zakuta się w sari albo inny habit, obwiesiwszy biżuterią pseudoartystyczną i szalem własnego wyrobu. Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy się przyzwyczailiście.

Do zmian osiągalnych stosunkowo łatwo należy kolor wspomnianego uwłosienia głowowego. W tym celu idzie się albo do fryzjera, albo do sklepu po farbę. 

I tu się zaczyna robić wesoło. 

Z farbą na dwoje babka wróżyła: kolor wyjdzie, albo nie wyjdzie. 

Moja zawsze piękna i młoda siostra we wczesnych latach osiemdziesiątych zapragnęła uzyskać na głowie jakiś tam odcień, nie pamiętam jaki, a o tej porze na pewno nie zadzwonię z pytaniem. Farbę nabyła i na tym sukcesy się skończyły. Uzyskała fryz w kolorze banana. Z rozpaczy chodziła potem w żółtych ciuchach pod kolor. (Nieeeee, nie zerżnęłam tego z Chmielewskiej, doskonale to pamiętam i działo się to znacznie wcześniej niż "Autobiografia" wyszła.)

Jej koleżanka w tym samym okresie z braku kosmetyków wykonała płukankę z... atramentu. Założyła romantyczną białą bluzkę i powędrowała na randkę. Po czym oczywiście spadł deszcz. Reszta jest milczeniem.

Jedna koleżanka, chcąc uzyskać kasztan, otrzymała dziką pomarańczę.
Druga koleżanka, miast popielatego blondu, miała szarawą zgrozę.
Trzecia koleżanka zapragnęła rozjaśnić włosy. Uzyskała przerażająco jadowitego kurczaka wielkanocnego i w panice wysyłała ciotkę po jakąś farbę, żeby móc wyjść do ludzi.

Ja sama ufarbowałam sobie czubek głowy na kolor wściekłego pomidora, ponieważ jakaś zaraza pomieszała tubki. Na opakowaniu był inny numer niż na zawartości, co stwierdziłam z przerażeniem, obserwując wykwit dzikiej czerwieni powyżej czoła. Męczyzna litosiernie stwierdził, że może i trochę dziwnie, ale mu się podoba i żebym zostawiła, a już byłam gotowa popylać w chustce do sklepu. 

Koleżanka od kurczęcia osiągnęła także kolor gnijących wodorostów. Wreszcie powierzyła się w ręce fryzjera, przefarbowała normalniej i opitoliła na krótko, bardzo twarzowo zresztą.

Moja zawsze piękna i młoda siostra z karminu wykonanego przez fryzjera po kilku myciach uzyskała spraną wiewiórę.

Farbowanie to jest coś, co lepiej robić w towarzystwie, ponieważ nie mamy oczu na wysięgnikach. I tak:

Ktoś, nie powiem kto, żeby kopa nie oberwać, pojechał do pracy z czarną pianą w uchu. 
Ja wyprodukowałam sobie nadprogramowy pieprzyk, jednocześnie usiłując twardo zmyć z ucha prawdziwy. Poza tym udało mi się przedziurawić rękawiczkę i zostać z bardzo ciemnym burosinym paznokciem lewej ręki, dzięki czemu przez następne dwa tygodnie miałam elegancki manicure, żeby nie wyglądać jak ofiara młotka.
Koleżanka ze studiów pojawiła się kiedyś na zajęciach z kaskiem ufarbowanej skóry. Bardzo dokładnie było widać, gdzie nakładała farbę, skóra na głowie złapała mahoniowy kolorek idealnie.
Ja sama poszłam na wykład z chustą na głowie, żeby nie razić społeczeństwa widokiem tragicznie sinych uszu.

O pomalowanych łokciach i szyjach nawet nie wspomnę.

Szczytem osiągnięć w tej dziedzinie jest Psiapsiółka, która pofarbowała sobie facjatę. Z farbą miała do czynienia pierwszy raz w życiu i nie przewidziała, że cholerstwo oprócz włosów łapie także skórę. Nałożyła niefrasobliwie kosmetyk, po czym zadzwoniła do mnie w panice z pytaniem, jak się zmywa farbę z twarzy. Ogłuszona odpowiedziałam, że niestety nijak (swego czasu wypróbowałyśmy z zawsze piękną i młodą siostrą mydło, szampon, odżywkę, tłusty krem, spirytus, wodę utlenioną, sok z cytryny, zmywacz do paznokci, benzynę ekstrakcyjną i rozpuszczalnik). Psiapsióła niezrażona powędrowała na koncert z tatuażem z burych zacieków, jako jednostka aspołeczna cudzą opinię mając gdzieś.

Wie ktoś, jak w razie czego zmyć tę cholerną farbę? Jeśli tak, to niech da znać. Co prawda przy pierwszym farbowaniu udało mi się pomalować w czerwone wzorki wannę, piecyk gazowy oraz podłogę, a przy ostatnim zrobiłam tylko niewielkiego kleksa na umywalce, więc ku lepszemu idzie. Oczy jednakże uparcie mam tylko z przodu, a drogi wyłażącej z buteleczki farby do włosów są podstępne i niezbadane.

Ktoś tam brącha, że lepiej w ogóle nie farbować, naturalność i te sprawy niech żyją? A co mnie to? Ja też jestem aspołeczna.