Głos rozsądku

Podjęłam decyzję za nas wszystkich. Przemówiłam głosem rozsądku, którego - o dziwo - oni posłuchali. Nie wszyscy, bo pojawiła się czwarta osoba w naszej konfiguracji. Mężczyzna, który chciał zabrać ją, zbudować z nią dom, spędzić z nią resztę życia. Temu mężczyźnie nie potrafiłam przemówić do rozumu, ale dzięki mnie i mojej chłodnej logice, jej się udało.

Jak się z tym czuję? Powinnam czuć się wspaniale. To w końcu taki altruistyczny gest. Sama tracę, żeby ktoś mógł zyskać. "Każdy z czegoś rezygnuje", powiedziałam jej, ale tak naprawdę oni są razem - kochają się, tworzą rodzinę. Ja i ten czwarty zostajemy sami.

Czasem jestem otępiała i nie obchodzi mnie nic. Czasem odczuwam przejmujący ból w klatce piersiowej, jakby mi rozrywało serce. Czasem czuję ogromną pustkę. Ale głównie tęsknotę.

Nikt o nas nie napisze książki. Nie jesteśmy bohaterami filmu. Nie będzie wzruszających opisów, ani pięknych kadrów, nic nostalgicznego ani sentymentalnego. Są tylko zaciśnięte wargi i pięści. I dygoczące ciało. Jak wtedy, gdy obudziłam się obok niego i mieliśmy dla siebie parę chwil na wyłączność. Jeszcze nigdy nikogo nie pragnęłam tak bardzo, żeby sprawiało mi to fizyczny ból. I jeszcze nikogo tak bardzo nie chciałam chronić przed wszystkim, co złe. Myślę, że głos rozsądku we mnie zabrzmiał właśnie dla niego.

" Pokornie cię kocham
Widzisz
Nawet łokieć swój kocham
Bo raz był twoją własnością

Widocznie tak można
Z najprawdziwszym mieniem
Rozstać się
I nie patrząc wstecz odejść

Widocznie można
Pośrodku chłodnej ziemi
Zostać"

(H. Poświatowska)