mentor 18

Poczuła ulgę, że zdecydowała się to powiedzieć.

-          Co w związku z tym?

-          Chciałabym wiedzieć czy to prawda?

-          Chciałabyś poznać prawdę?

-          Tak. Chciałabym wiedzieć, czy pan nie uprawia na mnie jakiś swoich sztuczek?

-          A myślisz, że mógłbym tak robić?

-          Myślę, że mógłby pan.

-          I myślisz, że mogłoby ci to pomóc?

Popatrzyła na niego i pokiwała głową.

-          No, nie przegadam pana. Tak, myślę, że mogłoby mi to pomóc, ale wolałabym, żeby pan robił to raczej wprost. Wolałabym po prostu wiedzieć co się dzieje.

-          Yhm. A co ci przeszkadza, żeby się zorientować?

-          Nie wiem, mi się wydaje, że jak pan mówi przy kolacji, czy mogłabym panu podać sól. To ja się czuję tak, jakby pan się chciał upewnić, że sobie poradzę w życiu. To idiotyczne, ale tak się czuję.

-          To znaczy jak?

-          Tak jakby pan pomagał mi coś zrozumieć. Ale coś tak prostego i oczywistego, że to idiotyczne, że ja tego nie wiem, ale prawda jest taka, że ja naprawdę tego nie wiem.

-          Może więc jest tak, że faktycznie potrzebujesz czyjejś pomocy?

-          Faktycznie tak jest, ale na dziś mam dość. Pana pytania są w porządku, ale czasem czuje się po nich jak idiotka.

-          Prawda boli?

-          Dobranoc, doktorze! Ja na dziś mam dość.

Pobiegła do siebie. Dopiero w kilka miesięcy potem natrafiła na ten artykuł. O Sokratesie. I na inne. Tymczasem patrzyła w gwiazdy i układała się do snu.

Droga mleczna. Jak mleczne zęby. Trzeba przez to przejść. pomyślała i przyłożyła głowę do poduszki.