Poemat nt. Tiramisu

Gdybym byla poeta to napisalabym na temat tego deseru dlugi poemat. Rozwodzilabym sie nad kazda warstwa deseru, nad biszkoptami nasaczonymi espresso polaczonego z amaretto, albo slodkim sycylijskim winem. Kilka wersow poswiecilabym warstwie kremu, na ktory skladaja sie mascarpone ze smietanka kremowka delikatnie ubita, wszystko poslodzone lekko, potem to wszystko posypane dobrym aromatycznym kakaem albo kawa (rozne wersje tego deseru znam).

Tak wiec jest to taki rodzaj deseru, ktory stawiam na polce w panteonie moich smakow obok sernika polskiego, szarlotki ze smietana z Delicji, ptysia ze smietana z Justynki.

Przekonywalam sie jednak do Tiramisu dosc dlugo.

Nie od razu mnie ten smak uwiodl.

Pierwszy raz polecila mi go szwagierka kilka lat temu bedac u nas w Rzymie. Nigdy nie jadalam ciast ani deserow wloskich do kawy, bo nic mnie nigdy nie zachwycalo, za wyjatkiem lodow, ktore raczej dla ochlody kupowalam, anizeli z żądzy zjedzenia.

Dobre lody to jadlam w Bawarii, a przedtem w Polsce, Zielonej Budki czy podobne, a wloskie, no coz, w wielu czuc sztuczne barwniki, a nie smak owocow,  dobre sa smietankowe albo po prostu wloskie z maszyny... ale ogolnie mnie nie powalaja, jak juz kiedys pisalam.

Wracajac do Tiramisu, co w wolnym tlumaczeniu znaczy  "podnies mnie" (zdecydowanie podnosza nstroj), wiec bedac w jakiejs rzymskiej kawiarence, szwagierka stwierdzila, ze to niemozliwe, zebym nie znala do tej pory Tiramisu, jesli ona juz od lat w Polsce je kupuje, rozsmakowala sie w nim cala rodzina, bedac na nartach we Wloszech zawsze zamawiaja w kafejkach, a to przeciez deser wloski!

Jak mozna nie znac Tiramisu i nie lubic?

No wiec wszyscy zamowilismy po porcji Tiramisu do kawy i degustowalismy. Pierwsze wrazenie, okresle  slowem  "hmmm", bo  jakos tak mi nie za bardzo smakowalo, oddalabym bez chwili namyslu za polski sernik ze swiezego twargu, albo zwyklego ptysia ze smietana. Nie chcialam byc jednak niegrzeczna i pochwalilam deser nie znajdujac w nim jednak niczego, co by go wywyzszalo go nad inne, a wrecz nie smakowalo.

Ale... ale od tego czasu, jakas ambicja sie unioslam myslac, ki czort, wszyscy go chwala no to Tiramisu, a mnie to nie smakuje, musze sie jednak przekonac.  Od tej pory bedac w jakiejkolwiek kawiarence w jakimkolwiek miejscu Wloch (Piza, Sycylia, Napoli, Caserta, Capua i inne miasta i miasteczka...) staralam sie zamawiac wlasnie Tiramisu.

I wyrobilam sobie  poglad na ten deser. Wiec Tiramisu jak pewnie wszyscy Polacy wiedza, bo smakoszami a wrecz specjalistami od ciast jestesmy jako spoleczenstwo (duzo jemy ale i sami potrafimy robic), jest albo ciastem albo deserem w pojemniku, szklance albo plastiku jaki mozna kupic w Auchan.

I jak kazdy deser, w niektorych miejscach jest po prostu znakomite: tj. delikatne, nie za slodkie, z wyrazna nuta alkoholu, kawy i wszystkiego co na ten deser sie sklada. Ale sa takie, ktore sie po kilku kesach odstawia.

Ale jedno, ktore jadlam bylo wyjatkowe i zostawilo trwaly slad w mojej pamieci. Od tej pory po prostu uwielbiam ten deser.

Bylo to w kawiarni w centrum Sorrento przy pomniku, nazwy tej kawiarenki nie pamietam, ale siedza w niej zwykle turysci odpoczywajacy po trudach zwiedzania tego uroczego miasta i w niej wlasnie podaje sie Tiramisu w szklance czy pojemniku. Tutejsze Teramisu to po prostu poezja! Wszystkie inne przy nim wysiadaja.

Zastanawiam sie jednak co sklada sie na to, ze tak diametralnie zmienia nam sie nastawienie do czegos, czego przedtem nie lubilismy. Nagle jak za dotknieciem czarodziejskiej rozdzki w jednym momencie zaczynamy zakochiwac sie w smaku, by po prostu pokochac miloscia gleboka?

Czy to, ze pokochalam Tiramisu,  moze spowodowal wyjatkowy moment, piekna chwila, jakas muza na moim ramieniu usiadla, cos ulotnego sie zdarzylo, czego nawet opisac nie umiem?

A czy Wam sie zdarzylo zmienic diametralnie smak i polubic cos, czego przedtem nie lubiliscie?