zamykanie drzwi - dwugłos z przeszłości

Przepraszam, że Cię nie kochałam.

Zbieg okoliczności

ucieczka na chwilę wolności

cudze fascynacje i pragnienia.

Tak bardzo kochać Cię chciałam

i dlatego to wszystko Ci dałam:

piosenki i westchnienia...

Poraniliśmy się wzajemnie

tak bardzo, tak do głębi,

że nie możemy już być nawet znajomymi.

A wszystko dlatego, że wtedy

nie miałam siły, żeby zaprzeczyć,

żeby powiedzieć...

Teraz jestem dorosła

Teraz jestem dojrzała

na tyle, żeby móc

z pokorą prosić o przebaczenie.

Przepraszam

Dziekuję za wszystko:

za miłość - choćby udawaną,

za piosenkę - choćby naiwną,

za zupę - choćby nieudaną,

za deklarację - choćby bardzo dziwną.

Za trwanie w tym, w co się zabrnęło.

Za oddanie tego, co tylko jedno.

Za złudzenie, że do ostatka będzie, co pierwsze.

I za to ostatnie wyznanie najszczersze.