Dzisiaj mamy Fundusze Emerytalne . W 1880 roku niemiecki kanclerz Otto von Bismarck wprowadził radykalne zmiany. Chcąc zyskać głosy robotników dla swojej partii wprowadził gwarantowaną przez państwo emeryturę dla wszystkich ubezpieczonych pracowników, którzy ukończyli 70 lat. Model niemiecki jest nazywany solidarnościowym. Pracujący płacą składki, dzięki którym zakład ubezpieczeń wypłaca emerytury. Kiedy się zestarzeją, mogą liczyć na to, że przyszłe pokolenia również sfinansują ich emerytury ze swoich składek. W pewnym sensie, zakład emerytalny musi się zadłużać u pracujących, aby móc wypłacić emerytury. Spłaca dług wtedy, kiedy obecni płatnicy składek sami znajdą się na emeryturze. Jeszcze w 1958 roku ekonomista, laureat nagrody Nobla Paul Samuelson przewidywał, że dzięki wzrostowi wydajności pracy i liczby ludności możliwe będzie wypłacanie coraz wyższych emerytur dalszym pokoleniom. Przewidywania te okazały się nadmiernie optymistyczne. Średnia długość życia wynosiła wtedy 45 lat, jednocześnie robotnicy rozpoczynali pracę i opłacanie składek już w wieku kilkunastu lat. Zatem bardzo niewielu mogło skorzystać z emerytur. Był to system repartycyjny. Wprowadzona reforma spowodowała większy napływ do gospodarki robotników. Byli to zazwyczaj robotnicy pochodzący z wiosek, którzy porzucali gospodarstwa będące ich zabezpieczeniem na starość. Miało to ogromne znaczenie dla gospodarki niemieckiej. Dzięki temu niemiecki przemysł zyskał nowych robotników, którzy w innym wypadku wybraliby bezpieczne życie na wsi, gdzie starcy mogli liczyć na pomoc rodziny. Ubezpieczenia emerytalne w założeniu miały umożliwić emerytowi utrzymanie takiego samego poziomu życia jak wtedy, kiedy pracował. Początkowo miały być one finansowane całkowicie z budżetu, żelazny kanclerz chciał w tym celu podnieść akcyzę na tytoń. Parlament nie wyraził na to zgody, dlatego system emerytalny musiał być oparty na składkach zatrudnionych. Zakładano, iż nie będą one miały nic wspólnego z finansami państwa. Niemniej jednak dziś 30 proc. budżetu niemieckiego odpowiednika ZUS stanowią dotacje rządu federalnego - czego nie dokonał Bismarck, dokonali politycy demokratycznych Niemiec.
Do 1939r. tj. do początku II wojny światowej państwowy system emerytalny został wprowadzony w większości Europy. Najczęściej naśladowanym systemem emerytalnym był właśnie niemiecki, stworzony przez Otto von Bismarcka.
Według aktuariuszy system emerytalny stworzony przez Bismarcka musiał upaść wcześniej czy później. Potrzebne było szybkie rozwiązanie.
wtorek, 06 listopada 2007, fundusze-emerytalne
