Finlandia

Finlandia jest znana z nieskazitelnie czystej przyrody.
W kraju, który jest jednym z najrzadziej zamieszkanych, przyroda jest obecna wszędzie: na wsi i w mieście, w miejscu pracy i spędzania wolnego czasu, na co dzień i od święta.

Fińskie archipelagi, które liczą ponad 60 tysięcy malowniczych wysp i wysepek, pokrywające ten kraj lasy i dziewicza przyroda nie mają sobie równych w całej Europie, a może nawet i na świecie.

Zapraszamy do internetowej podróży po północnej krainie czarów, w której - nawiasem mówiąc - mieszka ten jedyny, najprawdziwszy Święty Mikołaj.Od XII wieku Finlandia była pod dominacją szwedzką, a od 1809 roku przeszła w ręce Rosji. Niepodległość odzyskała dopiero w 1917 roku. Stąd też cała południowa Finlandia jest dwujęzyczna (fińsko - szwedzka), a w stolicy oraz na wschodzie widać duże wpływy rosyjskie, np. dużo jest tu wyznawców prawosławia. Co ciekawe, również północna część Finlandii jest dwujęzyczna - równoprawnie funkcjonują języki fiński i lapoński.

Finlandia to kraj komórkowców. Trudno trafić poza dużym miastem na budkę telefoniczną. A jak już się trafi, to okazuje się że to aparat telefoniczny nie tej kompanii, co mamy kartę albo, co droższe - to też telefon komórkowy zżerający olbrzymie ilości monet.

Co ciekawsi komórkowcy (nie wspominając o kierowcach samochodów): rowerzysta, motorniczy, kierowca autobusu - jadą rozmawiając; dziecko ok.10-letnie z deskorolką pod pachą i komórką przy uchu; rolkowiec mknący w samych tylko spodenkach kolarskich miał komórkę przypięta do specjalnego paska itd, itp. Średnio co 15 minut komuś w okolicy dzwonił telefon (w Helsinkach i innych dużych miastach). Rekord : w ciągu 15 minut wśród 30 osób (łącznie z turystami) telefon zadzwonił 12 razy. Zawsze prawie wszyscy łapali się za kieszeń lub torebkę. Prześmieszny widok. Ale za to jaka kultura w korzystaniu - nikt nikomu nie przeszkadza rozmawiając, bo czyni się to bardzo cicho. Nie zauważyliśmy też, aby komuś zadzwonił telefon w muzeum czy którymś ze zwiedzanych kościołów.