JAK POPEŁNIĆ SAMOBÓJSTWO.

             Nie tak dawno temu zdarzyło mi się posiedzieć przy komputerze do późnej nocy. Zajmowałem się bowiem taką robotą, przy której coś tam trzeba było poklikać, podziobać, wcisnąć OK i czekać resztę maszyna robiła sama. Przy okazji tego wyczekiwania połaziłem sobie po Internecie w poszukiwaniu czegoś, czego jeszcze nie widziałem bo to mnie najbardziej w tym medium fascynuje. Rzadko mi się zdarza trafić na jakieś kuriozum (chyba kiepsko się posługuję całym tym ustrojstwem, nie wiem...), ale tym razem los był dla mnie łaskawy (?), bo znalazłem wreszcie coś, na widok czego oczy wyszły mi z orbit. W pierwszej chwili przemknęło mi przez myśl, żeby umieścić to w zakładkach jako ciekawostkę, ale skoro umieściłem tam już link do strony o depresji, to byłoby głupotą umieszczanie tam tego, co znalazłem. Czas na odsłonę, proszę usiąść wygodnie.

Otóż znalazłem ci ja stronę, na której umieszczone są bardzo precyzyjne informacje na temat tego, jak należy profesjonalnie... popełnić samobójstwo!!! Roztropni autorzy pomyśleli o wszystkim opracowali tam kilka popularnych sposobów pozbawienia siebie żywota, a przedstawione metody podane były w formie prostego kulinarnego przepisu, krok po kroku. Tak więc na przykład w przypadku powieszenia się: jaki sznurek, jakie krzesełko, jaki hak, jak sprawdzić wszelkie okoliczności towarzyszące, żeby zapobiec ewentualnemu uratowaniu, a wszystko w stylu: przed wyjściem z domu sprawdź, czy wyłączyłeś żelazko z gniazdka.

            W przypadku skoku z wysokości: jaki budynek, jakie otoczenie roślinne (żeby przypadkiem nie przeżyć) itd. Wiadukt autorzy odradzają, ponieważ bardzo dbają o bezpieczeństwo kierowców, którzy mogą pod wiaduktem przejeżdżać. Nie pomyśleli jednak, żeby odradzić wieżowiec, a przecież frunący z dachu delikwent mógłby urwać po drodze ręce gospodyni domowej, która właśnie w tej chwili postanowiła wytrzepać za oknem serwetkę na okoliczność wizyty teściowej.

            Wytrzymałość haka autorzy zalecają sprawdzić, ale nie pomyśleli o tym, że przy sprawdzaniu można uszkodzić dach w przypadku strychu i nie dość, że z dyndania nici, to jeszcze sąsiadom będzie się lało na głowę. W przypadku piwnicy można natomiast zarwać strop i na głowę może zlecieć sąsiad razem ze swoim telewizorem. A zresztą: o ile zleci sąsiad, to sytuacja jest do uratowania, bo z uwagi na swój telewizor sam ukatrupi samobójcę, natomiast jeśli będzie to sąsiadka, to się babina tylko przerazić może, a kto wie, może i zawału dostać, a wtedy już idziem, chłopie, do paki za nieumyślne spowodowanie śmierci, względnie narażenie cudzego zdrowia i życia.

            Fachowi doradcy w dziedzinie samobójstwa (jak mniemam sami wciąż żywi, ale rozumiem, że tylko w imię wyższej idei nauczania maluczkich) są sceptyczni, jeśli chodzi o rączy skok na maskę samochodu, ponieważ rzetelny samobójca nie naraża na szwank innych, więc w ostateczności musi się wysilić na wyprawę za miasto, kędy biegnie trasa szybkiego ruchu, po której w dodatku śmigają ciężarówki czy ktoś może mi wyjaśnić, skąd przeświadczenie, że kierowca ciężarówki nie będzie próbował w ostatniej chwili skręcić i nie wyrżnie w drzewo? Czy kierowca ciężarówki, który jadąc trasą szybkiego ruchu wyląduje na drzewie w ciągu dwóch sekund przeżyje? Nie sądzę. Ale jak samobójca będzie miał pecha co bardzo jest tu prawdopodobne to kierowca śmignie go tylko zderzakiem więc kości tylko poprzetrąca, a zaraz po rehabilitacji trzeba się będzie jednakowoż zgłosić do pobliskiego zakładu karnego celem odbycia wyroku   - znów z okazji nieumyślnego spowodowania śmierci.

            Nic, tylko się pochlastać! Ba, ale pochlastać się też trzeba umieć. Od razu mówię, że kto się pochlasta wedle przepisu podawanego przez autorów ten przeżyje, bo o najważniejszym nie mówią, a ja nie powiem o czym, bo jeszcze trochę mózgu mam i nie zamierzam mieć żadnego desperata na sumieniu. A poza tym wychodzę z założenia, że umierać trzeba, w marę możliwości, czystym, a nie uwalanym krwią, żeby jakoś w trumnie wyglądać, a nie wierzę, żeby pogrzebacze kąpali sumiennie.

            Natomiast stanowczo odradzają autorzy melodramatyczne nażarcie się lekami twierdząc, że śmierć jest wówczas nieprzyjemna ciekawe, skąd wiedzą, przeżyli jednakowoż? Skoro przeżyli, to nie bardzo im ufam, jako fachowcom, a skoro nie przeżyli, to znaczy, że w zaświatach mają podłączony Internet, to ja bym poprosił o adres mailowy do Najwyższego, bo mam sprawę wagi najwyższej, mianowicie, czy nie dałoby się czegoś zrobić z podobnymi kretynami, a także żeby może tak jedna fajna laska, co mi ostatnio wpadła w oko...

            O właśnie, a propos oka. Biegli w sztuce samoubijania autorzy strony podają przepis na wyzionięcie ducha za pomocą rany kłutej i ten przepis ja bym tu może i nawet podał, bo jak ktoś jest już takim debilem, żeby to sobie zrobić w ten sposób, to i tak nic mu już nie pomoże. Ale przypomniałem sobie, że przecież tutaj są niewiasty głównie ja wiem, twarde są wszystkie, niczym stal hartowana, ale a nuż przez przypadek zawita jakaś wrażliwa i delikatna (są jeszcze takie...?) i padnie bidulka...

            Generalnie jednak zdaniem autora najlepiej rzucić się na miecz. Jak się rzucisz brzuchem na miecz, pierdoło saska jeden z drugim, to dłuuuugo ty piwka nie zaznasz i tyle. A w ogóle jak mawiał pan Adam Słodowy preparując czołg z kubeczków po jogurcie na pewno każdy ma u siebie w domu taki miecz. Tak. Za szafą stoi obok wędki, to co się będzie marnował rzucę się na niego, nie?

            Niestety nie wiem, jak się porazić prądem, bo ta część jest w przygotowaniu...

Zdecydowanie jednak najbardziej intrygujące są relacje samobójców. Bogactwo wrażeń i doznań zwala z nóg, włącznie z pobudkami, jakie doprowadziły do rzucania się na miecz i wbijania sobie różnych artykułów gospodarstwa domowego w oko (przepraszam, no nie mogłem się powstrzymać...). Na przykład: ...bo mnie siora nienawidziła.... Jakbym miał takiego głupiego brata też nie wiem, czy bym go lubił. Jakby mi w dodatku zmarnował cały bak paliwa, żeby się udusić spalinami, to już w ogóle miałby przesrane. Tym niemniej rozumiem, że możemy owe relacje uznać za dowód na istnienie nie tylko życia po śmierci, ale także Internetu w życiu pozagrobowym. To miłe.

            Miewam depresję, miewam różne czarne myśli zdarza mi się, przyznaję... Ale najczęściej odechciewa mi się żyć, jak widzę, jak ktoś takie kretynizmy wypisuje. Tyle, że czytanie czegoś takiego też nie jest dobrym sposobem, ponieważ obfituje on w liczne niedogodności - zasadniczo bowiem najpierw chce mi się, przepraszam, rzygać, a to nie jest, jak wiadomo, najprzyjemniejsza czynność.